Storythai

ตื่นตั้งแต่ 7 โมงครึ่ง
แม่บ้านลากลับบ้าน งานเข้ากันเลยทีนี้
ต้องถูกลากจากเตียงเย็นๆ มากวาดบ้าน ถูบ้าน
กะรีบๆ ทำให้เสร็จๆ แล้วก้อกระโดดขึ้นเตียงต่อ

เดินเอาไม้กวาดแปะๆ ไปรอบๆ บ้านๆ ดูท่าก้อรู้เลยว่าไม่สะอาดแน่ๆ
แต่เอาเห๊อะ ยังต้องทำอีกตั้งอาทิตย์ แปะไปเรื่อยๆ เด๋วมันก้อดีเองน่า

ขนาดว่าแปะๆ เฉยๆ นะ ไม่รู้จะเหนื่อยไปไหน

จากหลับตาแปะไปเรื่อยๆ เหงื่อเริ่มตก ตาเริ่มสว่าง
นี่กุยังต้องถูบ้านอีกจิงๆ หรอเนี่ย

จะมารู้ว่าบ้านมันกว้างก้อตอนต้องทำความสะอาดเนี่ยล่ะนะ
เหมือนเห็นสระแคบๆ แต่ว่ายไงก้อไม่ถึงฝั่งซักที

จะรู้อะไรต่ออะไร ก้อเมื่อเรียนรู้ แล้วก้อเจอเข้าจิงๆ

เพราะว่ามีแม่บ้าน ชีวิตทำความสะอาด เลยไม่ค่อยเข้าถึงตัว
กุเลยไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าเค้าเก็บไม้ถูพื้นไว้ตรงไหน
แล้วก้อเริ่มจัดการละเลงบ้าน ให้สะอาดวิ้งๆ

พ่อกลับมาจากข้างนอกถาม "ใครทำท่อแตก"

แหม๊ กุนี่บิดผ้าแห้งได้อีก ชมซะเขินเลย

หมดแรง แต่นอนต่อไม่ไหวละ ตาสว่างเกิ๊น
ไม่ต้องแอโรบิคกันเลยทีนี้ ผอมได้ดั่งใจแน่ ถ้าทำทุกวัน

[ชุดอยู่บ้าน แหม๊ มันได้ใจ ไม่รู้จะใหญ่ไปไหน]

ทำไปก้อคิดไปเรื่อยๆ
เมื่อก่อนตอนกุเด็กๆ แม่ถูบ้าน ซักผ้า ล้างจานเองหมด
ทำได้ไง ?

แล้วถ้ากุมีบ้านของตัวเองขึ้นมา กุจะทำมั๊ย
เอนเอียงไปทาง "ไม่" แรงๆ

แต่งงานกับคนที่เป็นพ่อบ้านละกันนะ ฮ่าๆๆ
หรือไม่ก้อไว้มีเงินพอจ้างแม่บ้านก่อนแล้วค่อยมีบ้านดีกว่า

แต่ใครจะรู้มันเป็นเรื่องของอนาคต
ถึงตอนนั้น ถ้ามันเป็นของๆ เรา บางทีเราอาจะชอบที่จะดูแลมันก้อได้
แทบจะทุกวัน ที่กุมองเห็นย่าถือไม้กวาด
แล้วก้อทำโน่นทำนี่ตลอดเวลา
แต่สุดท้ายก้อมานั่งเหนื่อยอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม

อดไม่ได้ที่จะคิด แล้วย่าจะทำไปทำไม แค่เอ่ยปากคำเดียว
เดี๋ยวไม่ใครก้อใครในบ้าน ก้อจะมาทำให้แล้ว

แต่ย่าบอกว่า ย่าชอบให้บ้านสะอาด เห็นแล้วก้ออดจะกวาดจะจัดไม่ได้
พอเห็นมันสบายๆ ตา ดูแล้วก้อมีความสุข

ฟังแล้วรู้สึกดี
แต่เอาจิงๆ ยังไงก้อไม่ใช่แนว แป่ว ตายตอนจบ =P